تأثیر برخی از بسترهای کشت (پیت خرما، کوکوپیت و پرلیت) بر برخی شاخص‌های رشدی و جذب عناصر غذایی در گوجه‌فرنگی گلخانه‌ای

در سال‌های اخیر، طیف وسیعی از تکنیک‌های کشت بدون خاک برای تولید فشرده محصولات باغی، به‌ویژه در گلخانه‌ها، توسعه یافته و به صورت تجاری معرفی شده‌اند. دلایل جایگزینی خاک به عنوان محیط رشد ناشی از مشکلات حفاظت از گیاهان با پاتوژن های موجود در خاک و مقررات زیست محیطی در برابر آلودگی آب های زیرزمینی با نیترات و آفت کش ها است. هدف از این مطالعه مقایسه برخی شاخص‌های رشد گوجه‌فرنگی گلخانه‌ای که در بسترهایی مانند پرلیت، خرما پیت و کوکوپیت کشت می‌شدند. این تحقیق در قالب طرح کاملا تصادفی با 6 تکرار انجام شد. تیمارها شامل کوکوپیت + پرلیت (v/v=50%)، پیت خرما + پرلیت (v/v=50%)، پرلیت (100%) و پیت خرما (100%) بودند. از فرمول پاپادوپولوس برای محلول غذایی در طول رشد گیاه با روش کود دهی استفاده شد. همچنین دما، رطوبت و سرعت آبیاری برای تمامی تیمارها ثابت بود. مقایسه میانگین ها نشان داد که محیط کشت بر غلظت عناصر غذایی میوه مانند نیتروژن، فسفر، پتاسیم و عملکرد در تمامی تیمارها تأثیر معنی داری نداشت. کمترین و بیشترین میزان عملکرد میوه به ترتیب در تیمار پیت خرما و پرلیت بود. که تفاوت معنی داری با سایر درمان ها نداشت. مقدار بیشتر مواد جامد محلول کل (TSS) مربوط به تیمار کوکوپیت + پرلیت است که تفاوت معنی داری با تیمارهای پیت خرما + پرلیت، پرلیت و پیت خرما ندارد. همچنین، بسترهای کشت از نظر میزان اسید اسکوربیک تفاوت معنی داری نداشتند. نتایج نشان داد که پیت خرما بستر مناسبی برای کشت بدون خاک با خواص فیزیکی و شیمیایی مناسب، در دسترس بودن و هزینه کم است. بنابراین، می تواند بستر جدیدی باشد که برای جایگزینی رسانه های دیگر معرفی می شود.