آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 27 تیمار و 4 تکرار در شرایط گلخانه انجام شد. تیمارها شامل سه اندازه (S1= <0.5، S2= 0.5-1 و S3=1-2 سانتی متر)، سه زمان کمپوست (C1=0، C2=3 و C3=6 ماه) ضایعات نخل خرما و سه سطح آبیاری ( I1 =60% I3، I2=80% I3 و I3=100%). در طول کشت، از فرمول Papadopolus به عنوان محلول کود دهی استفاده شد. K، EC، pH، TA و ویتامین C در میوه‌های گوجه‌فرنگی بسته به زمان کمپوست، اندازه ذرات و سطح آبیاری تفاوت معنی‌داری داشتند (05/0 P<). بیشترین مقادیر K، EC، pH، TA و ویتامین C در میوه گوجه فرنگی نشان داد که محیط کشت 6 ماهه کمپوست شده، اندازه 0.5-1 سانتی متر و آبیاری 100 درصد پارامترهای کیفی میوه گوجه فرنگی را بیش از سایر تیمارها افزایش داد. نتایج این تحقیق نشان داد که ویژگی‌های محیط کشت و همچنین تکنیک‌های رشد مورد استفاده (سطوح کوددهی و آبیاری)، تعیین‌کننده کیفیت میوه‌های گوجه‌فرنگی تولید شده است.