مقایسه ضایعات نخل خرما و پرلیت به عنوان بستر کشت بر برخی شاخصهای رشد گوجهفرنگی
مقایسه ضایعات نخل خرما و پرلیت به عنوان بستر کشت بر برخی شاخصهای رشد گوجهفرنگی
چکیده:
امروزه از مواد آلی مختلف به عنوان محیط رشد استفاده می شود. بیشتر آنها با مواد مختلفی مانند مخلوطی از پیت ماس و پوست درخت کاج یا مخلوطی از پیت ماس و پوست درخت کاج با مواد معدنی مانند پرلیت یا ورمیکولیت ترکیب می شوند. در سرتاسر جهان از پشم سنگ و سایر مواد مانند پرلیت، پوکه، پلی اورتان فوم، زئولیت، کوکوپیت و خاک اره به عنوان محیط رشد در کشت بدون خاک استفاده می شود. هدف از این مطالعه بررسی اثرات زمان جوجه کشی بر خصوصیات فیزیکوشیمیایی ضایعات نخل خرما و تأثیر آن بر شاخص های رشد گوجه فرنگی در مقایسه با پرلیت به عنوان بستر کشت بود. ضایعات نخل خرما ابتدا به صورت دستی به قطعات کوچک خرد می شد و سپس در کیسه های پلاستیکی نگهداری می شد. آنها با رطوبت 55 درصد تنظیم شدند و هر هفته یک بار کاملاً مخلوط شدند. تیمارها در 4 نوبت انکوباسیون (0، 1، 3 و 9 ماه) انجام شد. خواص فیزیکوشیمیایی مواد در طی 3 ماه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. پس از 3 ماه انکوباسیون، برای مقایسه این مواد کمپوست (نخل خرما) با سایر بسترها، از پرلیت و مواد کمپوست به عنوان محیط رشد استفاده شد. این تحقیق در قالب طرح کاملا تصادفی با 6 تکرار گوجه فرنگی به مدت 6 ماه انجام شد. تیمارها شامل پرلیت، خرما-پالم 1 (بدون زمان جوجه کشی) و خرما-پالم2 (با 3 ماه زمان انکوباسیون) بود. در طول دوره رشد گیاه، سرعت آبیاری، دما، رطوبت و کنترل آفات برای همه تیمارها مشابه بود. در طول رشد گیاه از فرمول پاپادوپولوس با روش کود دهی برای محلول غذایی استفاده شد. گیاهان به مدت 6 ماه نگهداری شدند و پس از این مدت مجدداً خصوصیات فیزیکوشیمیایی این مواد مورد بررسی قرار گرفت. بنابراین شاخص های رشد گوجه فرنگی شامل عملکرد میوه، ارتفاع بوته، تعداد میوه، قطر ساقه، TSS و زیست توده اندازه گیری شد. نتایج دوره انکوباسیون نشان داد که تغییرات تخلخل، چگالی ظاهری، pH، نسبت C/N و CEC تفاوت معنیداری داشتند (05/0p<). نسبت C/N کاهش یافت، در حالی که چگالی ظاهری و CEC با افزایش دوره انکوباسیون افزایش یافت. مقایسه شاخصهای رشد گوجهفرنگی در بسترهای مختلف نشان داد که عملکرد میوه، ارتفاع بوته و تعداد میوه گوجهفرنگی در سطح 5 درصد اختلاف معنیداری نداشتند، اما قطر ساقه و زیست توده در خرما-1 بالاتر از سایر کشتها بود و در نتیجه اختلاف معنیداری داشتند. در سطح 5 درصد
