تأثیر بستر کشت ضایعات خرمای کمپوست‌شده و نشده بر برخی عناصر کم‌مصرف میوه گوجه‌فرنگی

آزمایش به صورت فاکتوریل ریخته شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 9 تیمار و 4 تکرار در شرایط گلخانه انجام شد. تیمارها سه بار کمپوست (C) و سه اندازه (S) شامل: C1S1= (اندازه 0-0.5 سانتی متر + 0 ماه کمپوست)، C2S1= (اندازه 0-0.5 سانتی متر + 3 ماه کمپوست)، C3S1= (اندازه 0-). 0.5 سانتی متر + 6 ماه کمپوست)، C1S2= (اندازه 0.5-1 سانتی متر + 0 ماه کمپوست)، C2S2= (اندازه 0.5-1 سانتی متر + 3 ماه کمپوست)، C3S2= (اندازه 0.5-1 سانتی متر + 6 ماه کمپوست شده)، C1S3= (اندازه 1-2 سانتی متر + 0 ماه کمپوست شده)، C2S3= (اندازه 1-2 سانتی متر + 3 ماه کمپوست)، C3S3= (اندازه 1-2 سانتی متر + 6 ماه کمپوست شده). در طول کشت، از فرمول Papadopolus به عنوان محلول کود دهی استفاده شد. برای مقایسه اثر کشت گیاه، اثرات تیمارهای مشابه را روی محیط‌های بدون گیاه اندازه‌گیری کردیم. تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که غلظت منگنز، مس، آهن و روی در پایان کشت از محیط‌های کشت بدون و با گیاه نسبت به قبل از کاشت به طور معنی‌داری افزایش یافت (05/0P<). مقادیر منگنز، مس، روی و آهن در میوه و برگ گوجه فرنگی بسته به زمان کمپوست سازی و اندازه ذرات محیط کشت به طور معنی داری متفاوت بود (05/0P<). حداکثر غلظت منگنز، مس، روی و آهن در میوه و برگ گوجه فرنگی نشان داد که محیط کشت 6 ماهه کمپوست شده و اندازه 5/0 تا 1 سانتی متر باعث افزایش ریز عناصر میوه و برگ گوجه فرنگی نسبت به سایر تیمارها شد. نتایج کلی این تحقیق نشان داد که ویژگی‌های محیط کشت، آبیاری محیط‌ها با محلول غذایی و جذب ریزمغذی‌ها توسط گیاهان، تعیین‌کننده مقدار ریز عناصر موجود در محیط‌های کشت قبل و بعد از کاشت بودند. همچنین خصوصیات محیط کشت، میزان ریز عناصر موجود در میوه و برگ گوجه فرنگی را تعیین کرد.