اثرات بستر کشت بر گوجه فرنگی در کشت بدون خاک

کشت هیدروپونیک دارای مزایای بسیاری از جمله افزایش عملکرد، سلامت و محصول یکنواخت، حفظ آب و زمین، حفاظت بهتر، کنترل آلودگی محیط زیست و کاهش کارگران برای کشت است. بنابراین در سال های اخیر استفاده از بسترهای آلی و معدنی برای گلخانه داران و محققین اهمیت بیشتری پیدا کرده است. هدف از این مطالعه تأثیر بستر کشت بر عملکرد و کیفیت میوه گوجه فرنگی در کشت بدون خاک بود. این مطالعه در گلخانه دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان انجام شده است. تیمارها شامل پیت خرما 1 (بدون دوره تخمیر)، پیت خرما 2 (با دوره تخمیر سه ماهه)، پرلیت، کوکوپیت + پیت خرما 2 (v/v=50%)، کوکوپیت + پیت خرما- نخل پیت 1 بود. (v/v/=50%)، پرلیت +خرما-پیت 2(v/v=50%)، پرلیت +پیت خرما 1(v/v=50%)، کوکوپیت +پرلیت. آزمایش در قالب طرح تصادفی با 6 تکرار انجام شد. فرمول پاپادوپولوس برای محلول غذایی در طول رشد گیاه با روش کود دهی استفاده می شود. همچنین دما، رطوبت و سرعت آبیاری برای تمامی تیمارها ثابت بود. مقايسه ميانگين ها نشان داد كه محيط كشت در تمام تيمارها بر وزن، تعداد ميوه و طول ساقه اثر معني داري نداشت. کمترین و بیشترین عملکرد به ترتیب مربوط به تیمار پیت خرما 2+ پرلیت و پرلیت بود. حداکثر وزن تر گیاه مربوط به تیمار پیت خرما + کوکوپیت بود که با تیمارهای پیت خرما 2 + کوکوپیت، پالم پیت 2 + پرلیت و پالمپیت 1 تفاوت معنی داری نداشت. حداکثر کل جامدات محلول مربوط به تیمار خرما-پیت 2+پرلی بود که با تیمار پالم پیت 1 تفاوت معنی داری داشت اما با سایر تیمارها تفاوت معنی داری نداشت. همچنین محیط کشت تأثیر معنی داری بر اسیدیته قابل تیتراسیون و اسید اسکوربیک نداشت. حداکثر pH مربوط به تیمار پیت خرما 1+پرلیت بود که با سایر تیمارها تفاوت معنی داری نداشت. نتایج نشان داد که پیت خرما بستر مناسبی برای کشت بدون خاک با خواص فیزیکی و شیمیایی مناسب، در دسترس بودن و هزینه کم است. بنابراین می تواند بستر جدیدی باشد که برای جایگزینی با رسانه های دیگر معرفی می شود.