ارزیابی خواص شیمیایی ضایعات خرما به عنوان محیط کشت و تأثیر آن بر تعداد و عملکرد گوجه‌فرنگی

اهداف: هدف از این تحقیق بررسی خواص شیمیایی ضایعات خرما و خرما به عنوان محیط کشت و تأثیر آن بر تعداد و عملکرد میوه گوجه فرنگی بود.

طرح مطالعه: آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 9 تیمار و 3 تکرار انجام شد. تیمارها شامل سه اندازه (S1= <0.5، S2=0.5-1 و S3=1-2 سانتی متر) و سه زمان کمپوست (C1=0، C2=3 و C3=6 ماه) ضایعات نخل خرما بود.

محل و مدت مطالعه: این پژوهش از سال 1390 تا 1391 در محل تحقیقات گلخانه ای دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان) انجام شد.

روش: ضایعات نخل در سه اندازه (<0.5، 0.5-1 و 1-2 سانتی متر) جداسازی و طی 3 و 6 ماه کمپوست شدند. سپس از این مواد به عنوان محیط کشت برای کشت گوجه فرنگی استفاده شد. برای مقایسه اثر کشت گیاه از همین تیمارها برای محیط های بدون بوته استفاده شد. برخی از خصوصیات شیمیایی محیط کشت شامل نسبت کربن به نیتروژن (C/N)، ظرفیت تبادل کاتیونی (CEC)، هدایت الکتریکی (EC) و pH قبل از کاشت و در پایان کشت از محیط‌های کشت بدون و با گیاه اندازه‌گیری شد. . تعداد، عملکرد و سفتی میوه گوجه فرنگی اندازه گیری شد.

یافته ها: تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که مقادیر pH و CEC در پایان کشت از محیط های کشت بدون و با گیاه نسبت به قبل از کاشت به طور معنی داری افزایش یافته است (05/0>P). مقدار EC در محیط های کشت قبل از کاشت به طور معنی داری بیشتر از محیط کشت بدون و با گیاه بود (05/0P<). همچنین کاهش معنی داری نسبت C/N در محیط کشت بدون بوته نسبت به محیط کشت قبل از کاشت و محیط کشت با گیاه مشاهده شد (05/0>P). کمپوست بالغ (C3S2) باعث افزایش معنی دار تعداد و عملکرد میوه گوجه فرنگی شد.

نتیجه گیری: نتایج کلی حاکی از آن است که فرآیند کمپوست باعث تغییر خواص شیمیایی محیط شده و تفاوت در خواص شیمیایی محیط کشت بر عملکرد و تعداد میوه گوجه فرنگی تأثیر دارد.